U našoj zemlji većina ovaca se gaji na pašnjacima tokom ljetnjeg perioda, dok se zimi u njihovoj ishrani koriste sijeno, slama, silaža i druga hraniva. Kvalitetna paša ne samo što najpotpunije podmiruje potrebe određenih kategorija ovaca (jalove, u prve dvije trećine bremenitosti, ovnovi van sezone pripusta, šilježad, dojne ovce u drugoj polovini laktacije i odrasle ovce u tovu) već je i najekonomičniji vid ishrane ove vrste domaćih životinja. Ukoliko paša količinski i kvalitativno ne može da podmiri potrebe ovaca vrši se prihranjivanje zelenom masom sa prirodnih ili vještačkih livada, oranica a u manjoj mjeri i koncentratima. Samo u određenim periodima proizvodnog ciklusa (visok graviditet, početni dio laktacije, veoma intenzivan rast) koncentrat se daje u nešto većim količinama, oko 20-50% od dnevnih potreba u hranljivim materijama.

Najpovoljniji način ishrane ovaca na paši je pregonski. Pred početak pašne sezone treba razraditi tačan plan paše. Svako površinu za određeno stado ovaca treba podijeliti na pregone, a pregone na pašu za nekoliko dana (5-6). Pri tome je potrebna širina pregona za svako odraslo grlo 0,4-0,5 m a za podmladak 0,3-0,4 m. Prelaz ovaca sa stajskog na pašnjački tip ishrane morada se izvede postepeno i da traje 10-15 dana. Prvo da se ovce poslije ishrane suvom hranom izvode kraće vrijeme na pašu. Drugi dan se daje ista količina suvog hraniva, a paša produžuje. Tokom idućih dana postepeno se suva hrana potpuno zamijeni pašom. Na pašu prvo izlaze odrasle ovce i kastrati u tovu, a kasnije kada vremenski uslovi postanu povoljniji i bremenite ovce kao i ovce koje su se ojagnjile.

Paša započinje na onim parcelama na kojima se zemljište prosušilo i travni pokrivač je dovoljne visine (9-10 cm). Dnevne potrebe u paši orijentaciono iznose za bremenite ovce 5-7 kg, ovce u prvoj polovini laktacije 8-10 kg, drugoj polovini 10-12, jagnjad 2-4 i šilježad 5-6 kg. Površine sa najkvalitetnijom pašom se ostavljaju za ovce u laktaciji i jagnjad jer su njihove potrebe u hranljivim materijama najveće. Ovce vole mlade, sočne i lisnate biljke. Na biljkama sa tvrdim stabljikama pojedu samo list. U uslovima oskudne ishrane jedu i stabljike pa čak i biljke koje ne jedu u normalnim uslovima. Na bujnim pašnjacima postoji opasnost od javljanja naduna, posebno kada su u biljnom pokrivaču više zastupljene leguminoze. Zbog toga se ovce na ovakve pašnjake puštaju tek kad rosa ispari ili se prethodno daje neko suvo kabasto hranivo (sijeno, slama). Davanje soli takođe treba da bude po povratku ovaca sa paše kada se vrši i pojenje ovaca. Zadržavanje ovaca na paši zavisi od količine i kvaliteta biljnog pokrivača i traje od 4-6 pa sve do 10 časova. U vrijeme većih vrućina napasanje treba da bude rano ujutru i kasnije uveče, tak oda ovce najtopliji dio dana provedu u hladu. U proljeće i jesen ovce treba izvoditi na pašu kada otopli u toku dana uz prethodno prihranjivanje suvom hranom, ako je to moguće.

Dopunska ishrana na paši vrši se samo u slučaju kada su ovce u lošijoj kondiciji ili kada je zbog suše, ili drugih elementarnih nepogoda paša neadekvatna i nedovoljna. Prihranjivanje može da se vrši manjim količinama koncentrovanih hraniva sa željom da se ovcama popravi kondicija i na taj način da se pripreme za oplodnju. Ova priprema treba da otpočne najkasnije 10 dana pred sezonu pripusta. Prelaz sa paše na zimsku ishranu treba da bude što je moguće kasnije i izvodi se takođe postepeno.

U vrijeme kada se javlja slana, ovce se izvode kasnije, a prethodno im se daje nešto suve hrane. U zimskom periodu osnovna hrana za ovce je sijeno. Najjednostavniji obrok sastoji se od 1,5-2 kg sijena. Pri tome treba imati u vidu da ovce vole finije sijeno sa dosta lišća. Dio sijena se može zamijeniti i drugim konzervisanim hranivima kao što je silaža (u količini od 2-4 kg) i slično. Kukuruzna silaža može da čini i do 50-80% hranljive vrijednosti obroka. Pored sijena ovcama je dobro davati i sočna hraniva kao što je mrkva ili repa (2-6 kg).